Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Απρίλιος, 2012

Θέλω να γίνει ένα μαγικό!

Εικόνα
Θέλω να γίνει ένα μαγικό! ένα μαγικό και να αλλάξουν όλα...να γεμίσω πάλι με συναισθήματα, να ξεχειλίσω από ευτυχία και όνειρα, να λάμψει το πρόσωπό μου, να φωτίσω από ηρεμία και ισορροπία.... να βλέπω τα άστρα και το φεγγάρι και να ταξιδεύω στο πρόσωπό σου, να βλέπω τη θάλασσα και να δροσίζομαι από τα όνειρά μας, να μυρίζω τη φύση και να χ ά νομαι στο πράσινο της ζωής να μη με νοιάζει τίποτα, να μη σκέφτομαι τίποτα θέλω να γίνει ένα μαγικό... και να πνιγώ από την αστερόσκονη, να νιώθω το σώμα μου να μουδιάζει από τη μαγεία...και εκεί έξω στον κόσμο τον πραγματικό να με βλέπουν και να απορούν, να απορούν για την γυαλιστερή λάμψη μου και να θέλουν να με αποθανατίσουν..... το χρώμα του φεγγαριού είναι τόσο ζεστό, κίτρινο μπερδεμένο, ξεθωριασμένο όπως τα συναισθήματά μου δεν ξέρω τι να σκεφτώ, τι να αναπολήσω, σβήστηκαν όλα  μέσα μου, καθάρισα, άδειασα και θέλω τόσο πολύ να ξαναμπερδευτώ, να νιώσω, να αγαπήσω για πάντα, να αράξω, να κατα...

Ξεχασμένη φαντασίωση!

Εικόνα
  Ζέστη, αεράκι που σου κουνάει τα μαλλιά, υγρασία που τυλίγει το κορμί σου, αρώματα μεθυστικά που γεύεται το σώμα σου, νύχτες που αργούν να ξημερώσουν και εσύ  γύρω από τη φωτιά εύχεσαι να μην τελειώσει ποτέ αυτό το όνειρο, να μην κλείσουν τα μάτια σου, να κρυφτεί ο ήλιος πίσω από τα βράχια και το φεγγάρι να συνεχίζει  να δίνει την λάμψη  του κρύβοντας τις σκοτεινές πτυχές του εαυτού σου, καλύπτοντας τις φοβίες και τις ανασφάλειες σου Δίνοντας λάμψη στη στιγμή!!!

Νεκρή νύχτα!

Εικόνα
Δες την αλλαγή...δες την διαφορετικότητα...δες την πραγματικότητα...όλα γύρω μας αλλάζουν, εξελισσόμαστε, σταματάμε να γινόμαστε πιόνια του καθενός...Τέλος η αναγκαστική αγάπη. Κάνουμε αυτό που θέλουμε και είμαστε αυτό που θέλουμε...πόσο ακόμα να προσποιούμαστε; Πόσο ακόμα να πιέζουμε τον εαυτό μας για να νιώσουμε; Πόσο να λέμε ότι είμαστε κάτι που δεν είμαστε;   ΤΕΛΟΣ!!!  Ό σοι κατάλαβαν κατάλαβαν ...είναι όμως έτσι; Και όμως δεν είναι τόσο απλό...γιατί υπάρχουν και οι άνθρωποι που σε έφεραν στον κόσμο...αχ πως το ξεχάσαμε αυτό; Οι ΓΟΝΕΙΣ...πόσο τους αγαπώ και πόσο τους λυπάμαι.  Πόσο τους σέβομαι και πόσο τους ζηλεύω. Πόσο τους θαυμάζω και πόσο νιώθω την ανάγκη να τους διδάξω.  Να τους διδάξω το καινούριο, την εξέλιξη...αλλά δεν μπορώ, δεν καταλαβαίνουν, δεν νιώθουν, δεν διψούν, δεν νοσταλγούν, δεν τζογάρουν, δεν   ΜΠΟΡΟΥΝ.. ............και τους συγχωρώ...............πως μπορούν να κάνουν αλλιώς; Eίναι τόσο μεγάλη η εμπειρί...