Και όλοι αυτοί οι έρωτες οι προσωρινοί, οι εφήμεροι, οι έρωτες του παρόντος...που πάνε; Όλες αυτές οι αγκαλιές, τα φιλιά, η αγάπη...τι γίνονται; Όλα αυτά τα λόγια, τα συναισθήματα, τα αστέρια, οι ήχοι της θάλασσας, η λάμψη των κεριών, τα μισοτελειωμένα τσιγάρα, οι τρεμάμενες ανάσες...που χάνονται; ΕΣΎ εκεί ψηλά με ακούς; Kαι αν χαθώ; Πως θα βρω το σωστό δρόμο; Πες μου οτι θα είσαι εκεί να μου τον δείξεις. Υποσχέσου ότι θα μου δώσεις ένα σημάδι για να το καταλάβω αυτή τη φορά. Άραγε υπάρχει λόγος που ζούμε όλα αυτά που ζούμε; Και αν δεν υπάρχει; Και αν όλα είναι προγραμματισμένα; Και αν δεν μπορώ να κάνω αλλιώς;
Βροχή των αστεριών κάθε Άυγουστο. Πόσες ευχές έχουν πραγματοποιηθεί όλα αυτά τα χρόνια ; Πόσες φαντασιώσεις έχουν μπερδευτεί στους αστερισμούς της μεγάλης Άρκτου ; Πόσα όνειρα έχουν ξεχαστεί και έχουν επαναπροσδιοριστεί ; Ένα αεράκι έχει πάρει μακριά όλες αυτές τις ξεχασμένες φαντασιώσεις. Και που μπορεί να τις έχει ταξιδέψει; Ξέρω που βρίσκονται όλες αυτές οι ευχές. Στο εξωτικό νησί της Ουτοπίας! Εκεί όπου όλα τα όνειρα και οι ευχές γίνονται πραγματικότητα. Εκεί όπου σύντομα όλοι οι ονειροπόλοι θα βρεθούμε μαζί και θα ζήσουμε τη ζωή που όλοι ονειρευόμαστε!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου